Wzorzec Doga Niemieckigo

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO ORYGINALNEGO WZORCA: 13.03.2001 r.

KRAJ POCHODZENIA: Niemcy

PRZEZNACZENIE: pies towarzyszący, pilnujący, obrończy

KLASYFIKACJA FCI

GRUPA 2: pinczery, sznaucery, molosowate i szwajcarskie psy pasterskie

SEKCJA 2.1: molosowate, dogowate, bez prób pracy



KRÓTKI RYS HISTORYCZNY

Za poprzedników dzisiejszego doga niemieckiego uważa się stare buldogi (Bullenbeiser), ogary, myśliwskie psy gończe, które były czymś pośrednim pomiędzy silnym mastifem angielskiego typu, a szybkim, zwrotnym i zwinnym chartem. Pod nazwą "dog" rozumiano początkowo dużego, silnego psa, który nie przynależał do żadnej określonej rasy. Następnie stosowano takie nazwy jak: dog angielski, duński, ulmski czy gończy pies myśliwski.

W roku 1878 siedmioosobowy komitet składający się z zaangażowanych sędziów i hodowców pod przewodnictwem dr Bodinusa uchwalił, że wszystkie wyżej wymienione nazwy odmian rozumiane będą od tej pory jako "dog niemiecki". To wydarzenie przyczyniło się do zbudowania podstaw dla powstania niezależnej, niemieckiej rasy.

W 1880 roku, z okazji wystawy w Berlinie, po raz pierwszy został sformułowany przez Niemiecki Klub Doga oficjalny wzorzec rasy. Wzorzec ten był na przestrzeni lat kilkakrotnie zmieniany, a jego dzisiejsza forma odpowiada wymaganiom FCI.

WYGLĄD OGÓLNY

Dog niemiecki łączy w swoim pięknym, szlachetnym wizerunku wielką, silną i spoistą budowę ciała z dumą i elegancją. Poprzez połączenie szlachetności, harmonii sylwetki ze szczególnie wyrazistą, pełną ekspresji głową, sprawia na patrzących wrażenie szlachetnej statuy. Dog nazywany jest " Apollem wśród psich ras".

WAŻNE PROPORCJE

Sylwetka psa wydaje się niemal kwadratowa. Dotyczy to zwłaszcza samców. Długość tułowia - od krawędzi mostka do kości kulszowej - nie powinna przekroczyć wysokości w kłębie o więcej niż 5% u samców i 10% u suk.

USPOSOBIENIE

Dogi są przyjazne, pełne miłości, rodzinne, oddane i przywiązane do właściciela, a w szczególności do dzieci. Są natomiast powściągliwe i ostrożne wobec obcych. Pożądany jest pies pewny siebie, odważny, ale dający się łatwo prowadzić, pojętny i zdolny. Musi być zrównoważony, odporny na różnego rodzaju bodźce, podniety, podrażnienia. Ten próg odporności musi być duży. Dog nie może być psem agresywnym.

GŁOWA

W harmonii z całą postawą, wydłużona, wąska, wyrazista i subtelnie wyrzeźbiona, w szczególności partia pod oczami. Łuki brwiowe dobrze rozwinięte, jednak bez szczególnego uwydatnienia.

Odległość od czubka nosa do przełomu czołowego (stopu) i od przełomu czołowego do słabo zaznaczonej potylicy, powinny być możliwie jednakowe.

Górne linie kufy i czaszki (partii czołowej) powinny przebiegać równolegle. Głowa widziana z przodu musi wydawać się wąska, przy czym grzbiet nosa powinien być możliwie jak najszerszy. Mięśnie policzkowe tylko lekko zaznaczone, w żadnym razie silnie uwydatnione.

PRZEŁOM CZOŁOWY (STOP)

Wyraźnie zaznaczony.

NOS

Dobrze rozwinięty i wykształcony, szeroki, z dużymi otworami. Musi być czarny z wyjątkiem arlekinów. U dogów maści arlekinowej czarny nos jest pożądany, ale zarówno łaciaty, jak i barwy cielistej jest tolerowany.

U dogów błękitnych kolor nosa ma być antracytowy (rozcieńczona czerń).

KUFA

Powinna być głęboka i jak najbardziej prostokątna. Kąt wargi wyraźnie zaznaczony. Wargi ciemno zabarwione. U dogów arlekinów tolerowane są wargi niezupełnie zabarwione, bądź cieliste.

SZCZĘKI

Dobrze wykształcone, szerokie. Silne, zdrowe i kompletne uzębienie, odpowiednio do reguły zębowej 42 zęby. Zgryz nożycowy.

OCZY

Średniej wielkości, z żywym, przyjaznym i mądrym wyrazem. Możliwie najciemniejsze, migdałowego kształtu, z dobrze przylegającymi powiekami. U dogów błękitnych tolerowane jest nieco jaśniejsze oko. U dogów arlekinów oczy jasne lub o zróżnicowanej barwie mają być tolerowane.

USZY

Naturalnie wiszące, wysoko osadzone, średniej wielkości. Przednie krawędzie dotykają policzków.

SZYJA

Długa, muskularna. Dobrze wykształcona nasada szyi, lekko zwężająca się ku głowie, z łukowato wygiętą linią karku. Szyja powinna być noszona wysoko, przy czym lekko podana do przodu.

TUŁÓW

KŁĄB jest to najwyższy punkt silnego tułowia. Utworzony jest przez górne krawędzie łopatek, które przewyższają wyrostki kręgowe.

GRZBIET krótki i napięty, zbliżony do linii prostej, nieznacznie opada ku tyłowi.

LĘDŹWIE lekko wysklepione, szerokie, silnie umięśnione.

ZAD szeroki, mocno umięśniony, od kości krzyżowej do nasady ogona nieznacznie opada i łagodnie się z nią łączy.

KLATKA PIERSIOWA sięgająca do stawu łokciowego. Dobrze wysklepiona, dalej sięgająca do tyłu żeber. Odpowiedniej szerokości, z uwydatnionym przedpiersiem.

LINIA DOLNA brzuch dobrze podciągnięty ku tyłowi, tworzy razem z dolną krawędzią klatki piersiowej pięknie wygiętą linię.

OGON sięgający stawu skokowego. Wysoko, szeroko osadzony, zwężający się równomiernie ku końcowi. Zwisający równomiernie, z naturalnym rozkołysaniem. Podczas pobudzenia, zdenerwowania albo w ruchu noszony nieznacznie szablasto wygięty, nieco tylko uniesiony ponad linię grzbietu. Szczotka na ogonie jest niepożądana.

KOŃCZYNY PRZEDNIE

ŁOPATKA silnie umięśniona, długa, ukośnie ustawiona, tworzy razem z ramieniem kąt około 100 do 110 stopni.

RAMIĘ silne i muskularne, dobrze przylegające, powinno być trochę dłuższe od łopatki.

ŁOKCIE nie są skręcone ani na zewnątrz ani do wewnątrz.

PRZEDRAMIĘ silne, muskularne, widziane z przodu i z boku - zupełnie proste.

STAW NADGARSTKOWY silny, stabilny, nieznacznie wyróżniający się ze struktury przedramienia.

ŚRÓDRĘCZE silne, widziane od przodu proste, z boku - tylko nieznacznie skierowane do przodu.

ŁAPA PRZEDNIA owalna, dobrze wysklepiona, zwarta tzw. "kocia łapa". Pazury krótkie, mocne, jak najciemniejsze.

KOŃCZYNY TYLNE

Cały ich szkielet kostny przykryty jest przez silne mięśnie, które powodują, że udo oraz biodra są szerokie i zaokrąglone. Tylne kończyny oglądane z tyłu ustawione są równolegle do kończyn przednich.

UDO długie, szerokie, bardzo muskularne.

KOLANO silne, ustawione prawie dokładnie pod stawem biodrowym.

PODUDZIE długie, prawie tej samej długości jak udo, dobrze umięśnione.

STAW SKOKOWY silny, stabilny, nie może być skierowany ani na zewnątrz ani do wewnątrz.

ŚRÓDSTOPIE krótkie, silne, ustawione niemal prostopadle do gruntu.

STOPA owalna, dobrze wysklepiona, zwarta. Pazury krótkie, mocne, jak najciemniejsze.

RUCH

Harmonijny, elastyczny, lekki, miarowy i sprężysty. Kończyny widziane zarówno z przodu, jak i z tyłu muszą poruszać się równolegle.

SKÓRA

Przylegająca, naprężona. U psów jednobarwnych dobrze pigmentowana, u arlekinów zabarwienie skóry występuje w postaci plam pigmentu i koresponduje z barwą szaty.

SZATA

Włos bardzo krótki, gęsty, gładko i równo przylegający, z połyskiem.

UMASZCZENIE

Dogi niemieckie hodowane są w trzech niezależnych wariantach umaszczenia:

- żółte i pręgowane

- arlekiny i czarne

- błękitne

Żółty: jasno-złoto-żółty do nasyconego złoto-żółtego koloru. Pożądana jest czarna maska. Nie są natomiast pożądane małe białe znaczenia na piersi i palcach.

Pręgowany: barwa zasadnicza jasnożółta do złotożółtej, z czarnymi, jak najbardziej wyraźnie zaznaczonymi pręgami, równomiernie rozłożonymi i przebiegającymi w kierunku żeber. Pożądana czarna maska. Nie są natomiast pożądane małe białe znaczenia na piersi i palcach.

Arlekin: (biało-czarny): barwę zasadniczą stanowi czysta biel, możliwie bez żadnych domieszek. Występują na niej dobrze porozkładane na całym ciele,nieregularnie poszarpane czarne plamy. Nie są natomiast pożądane łaty szare czy brązowe.

Czarny: błyszcząca, intensywna czerń. Dopuszcza się białe znaczenia. Zalicza się tu także dogi tzw. płaszczowe, u których czerń niejako w postaci płaszcza pokrywa główną partię tułowia. Kufa, szyja, klatka piersiowa, brzuch, kończyny i koniec ogona mogą być białe. Zalicza się tu również dogi tzw. płytowe, u których podstawowy kolor stanowi biel, a na niej występują duże, regularne, czarne łaty.

Błękitny: czysty stalowy błękit. Dopuszczalne są białe znaczenia na piersi i łapach.

WIELKOŚĆ

Wysokość kłębu u samców co najmniej 80 cm, u suk co najmniej 72 cm.



WADY

Każda różnica, odchylenie od opisanych wyżej punktów musi być postrzegane jako błąd, który powinien być oceniony adekwatnie do stopnia tego odchylenia.

WRAŻENIE OGÓLNE

Niedostatecznie wyrażone piękno płci, brak harmonii, zbyt lekka, bądź zbyt ciężka budowa.

CHARAKTER - Zbyt mała pewność siebie, nerwowość, niski próg pobudliwości.

GŁOWA - Nierównoległe linie czoła i grzbietu nosa. Głowa jabłkowata, bądź klinowata. Za mały przełom czołowy, silnie zaznaczona muskulatura policzków.

KUFA - Szpiczasta, zbyt mocno obwisłe wargi (tzw. luźne fafle). Grzbiet nosa wklęsły (nos siodłowaty), wypukły, albo opadający do przodu.

UZĘBIENIE - Za wady uznawane są wszelkie odchylenia od prawidłowego, całkowitego i pełnego uzębienia (tolerowany jest tylko brak P1 w żuchwie). Wadą jest także nieregularne ustawienie poszczególnych siekaczy, jeśli prawidłowy zgryz nożycowy nie jest zachowany. Zęby za małe, zgryz cęgowy.

OCZY - Luźne powieki, zbyt czerwone spojówki. Jasne, bursztynowo-żółte oczy o kłującym spojrzeniu. Oczy wodnisto-błękitne albo oczy o zróżnicowanym kolorze u wszystkich jednobarwnych dogów. Oczy za szeroko rozstawione lub skośne. Oczy zbyt wyłupiaste bądź zbyt głęboko osadzone.

USZY - Za wysoko lub za nisko osadzone, odstające na boki lub płasko przylegające.

SZYJA - Krótka, gruba, tzw. "jelenia". Zbyt dużo luźnej skóry, zwisające podgardle.

GRZBIET - Zapadnięty lub karpiowaty. Grzbiet za długi. Linia grzbietu unosząca się ku tyłowi.

ZAD - Mocno opadający lub położony zupełnie poziomo.

OGON - Zbyt masywny, za długi, za krótki, za wysoko bądź za nisko osadzony. Noszony powyżej linii grzbietu, albo noszony zbyt nisko, zakrzywiony.

KLATKA PIERSIOWA - Żebra płaskie albo przeciwnie beczkowate. Niewystarczająco szeroka i głęboka klatka piersiowa. Zbyt silnie uwydatniona rękojeść mostka.

LINIA DOLNA - Linia brzucha za mało podcięta. U suk niedostatecznie podciągnięte sutki.

KOŃCZYNY PRZEDNIE - Strome kątowanie. Lekki, delikatny kościec, słabe umięśnienie. Brak prostego ustawienia.

KŁĄB - Luźny, strome ustawienie łopatki.

ŁOKCIE - Skręcone do wewnątrz lub na zewnątrz, luźno ustawione.

PRZEDRAMIĘ - Wygięte, uwypuklone ponad stawem nadgarstkowym.

STAW NADGARSTKOWY - Zbyt miękki, zbyt wygięty.

ŚRÓDRĘCZE - Zbyt skośne lub spadziste.

KOŃCZYNY TYLNE - Za głęboko lub za płytko kątowane. Krowia postawa tylnych kończyn, postawa wąska lub beczkowata. Staw skokowy niestabilny.

STOPY - Płaskie, długie, mało zwarte.

RUCH - Zbyt mało wydajny, o braku swobodnej akcji, związany. Częsty lub trwały inochód. Brak harmonii pomiędzy akcją przedniej i tylnej partii ciała.

SZATA - Włos matowy. Błąd rodzajowy: włos ostry, druciany. Zbyt uboga szata.

UMASZCZENIE:

Maść żółta: żółto-szara, żółto-błękitna, izabelowata lub z brudnymi nalotami.
Maść pręgowana: podstawowa barwa srebrno błękitna albo izabelowata. Rozmyte, niewyraźne i nierównomiernie rozłożone pręgi.

Maść arlekin: błękitno-szare drobne wtręty na kolorze podstawowym (deresz), duże żółto-szare lub błękitno-szare części uplamienia.

Maść czarna: kolor czarny z odcieniami żółtawym, brązowawym, błękitnym.

Maść błękitna: żółto- albo czarno-błękitny odcień koloru.

POWAŻNE WADY

CHARAKTER - Bojaźliwy,zbyt nieśmiały.

UZĘBIENIE - Zgryz cęgowy.

OCZY - Ektropium, entropium.

OGON - Załamany.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE

CHARAKTER - Agresywność, kąsanie z tchórzostwa.

NOS - Koloru wątrobianego. Nos rozszczepiony.

KOLOR:

Dogi żółte i pręgowane z białą linią na czole, białą obrożą wokół szyi, z białymi skarpetkami czy białym końcem ogona.

Dogi błękitne z wymienionymi wyżej białymi znaczeniami.

Arlekiny białe, bez żadnej czerni (albinosy); dogi koloru gołębiego; dogi porcelanowe - z przeważającymi szarymi, żółtymi czy pręgowanymi plamami.

Tzw. szare arlekiny - gdy podstawowe umaszczenie (tło) stanowi barwa szara.

WZROST - Poniżej dolnej granicy wzrostu.

INNE

Dodatkowo - u samców muszą być widoczne dobrze rozwinięte oba jądra, całkowicie umieszczone w mosznie.


W/g strony klubdoga.prv.pl Klubu Doga Niemieckiego w Polsce